"هبوط"

مرا کسی نساخت، خدا ساخت؛

نه آن چنان که "کسی می خواست".

که من کسی نداشت.

کسم خدا بود،کس بی کسان.

او بود که مرا ساخت آن چنان که خودش خواست.

نه از من پرسید نه از آن " من دیگر"م.

من یک گل بی صاحب بودم.

مرا از روح خود در آن دمید.

و بر روی خاک و در زیر آفتاب

تنها رهایم کرد.

" مرا به خودم وا گذاشت".                      "دکتر شریعتی"

 

* خدا تنها وجودی است که بندگی او عین آزادی است و در او گم شدن عین به خود آمدن و شخصیت واقعی خویش را باز یافتن است.                     "استادشهید مرتضی مطهری"

/ 1 نظر / 7 بازدید
بهار

فردا یک راز است... نگرانش نباش ! دیروز یک خاطره بود ... حسرتش را نخور ! اما امروز یک هدیه است ... قدرش را بدان ! نمی توان برگشت و آغاز خوبی داشت ! می توان آغاز کرد و پایان خوبی داشت !